بازی تحت تأثیر عوامل مختلفی مانند: سن، جنس، هوش و محیط قرار می¬گیرد.
1- سن:
بازی در هر مرحله از عمر مشخصات ویژه¬ای دارد. هر کدام از بازی¬ها در سن به خصوصی مورد علاقه
کودک هستند. کودک تازه به دنیا آمده، بیشتر دوست دارد دست و پایش را تکان بدهد و پس از مدتی،
از اینکــه می¬تواند با حنجره و دهان خود صدا تولید کند، لذت می¬برد. رفتــار بازی در کودک مراحل مختلفی دارد. یعنی علاقه به بازی، در هر سن، نتیجه تغییرات تدریجی در رشــد و تجاربی است که کودک به دست می¬آورد. کودک هر چه بزرگتر می¬شود، به بازی¬های اجتماعی گرایش بیشتری پیدا می-کند.
2- جنس:
در دوران طفولیت و اوایل کودکی، پسرها بازی¬هایی را که به فعالیت بیشتری نیاز دارند و دخترها بازی-های ساکت و کم¬تحرک را انتخاب می¬کنند و هرچه سن افزایش می¬یابد، می¬توان این اختلاف را به شکل چشمگیرتری مشاهده کرد. به عنوان مثال، در سن 8 تا 10 سالگی، اختلاف جنس در انتخاب بازی¬ها کاملاً اســت و هر یک همجنس¬های خود را ترجیح می¬دهند و همچنان که پسرها به بلوغ نزدیکتر می-شوند، رقابت وارد بازی آنها می¬شود و می¬کوشند تا چابکی، تحرک و مهارت بیشتری به دست آورند و دخترها به بازی¬های انفرادی، آشپزی، خیاطی و... می¬پردازند. پس از بلوغ، اختلاف در بازی کم می¬شود.
3- هوش:
کودکان سرآمد و کودکان کندذهن، به یک نســبت در بازی شرکت می¬کنند، با این اختلاف که بازی-های کودکان سرآمد، پیچیده¬تر و خاص¬تر اســت. کودکان تیزهوش بیشتر به بازی¬های انفرادی و
بازی¬هایی که عامل هوش در آنها نقش و دخالت دارد، گرایش دارند؛ مانند شطرنج، کنکاش در وسایل،
کنجکاوی¬های غیرعادی و گاه خطرناک است.
4- محیط:
محیط در شکل فعالیت بازی دخالت دارد. بازی¬ها متناسب با زمان، مکان، فصل، آداب و سنن، شرایط اجتماعی و... با هم فرق دارند. بازی¬های کودکان کنار دریا، با بازی¬های کودکان کوهستان فرق دارد. ایجاد محیطی مطلوب برای بازی کودکانه، از مهمترین وظایف والدین و مربیان است و این اصل مهم باید همواره رعایت شود. کودکان به طبیعت علاقه زیادی دارند و دوست دارند همواره با آن در تماس باشند و آنچه را که در آن می¬بینند تجربه و لمس کنند؛ بنابراین ایجاد چنین محیطی برای کودکان بسیار مهم است.